ابوالحسن علی نسوی

(493 -393 ق)، ریاضیدان. از علماى بزرگ ریاضى در عهد خود بود. در حدود 420 ق كتابى در علم حساب به فارسى نوشت و همان كتاب را به نام «المغنى فى الحساب الهندى»، به عربى ترجمه كرد. از دیگر آثارش: كتاب «الاشباع»، در شرح قضیه‏ى منلاوس. مؤلف «تاریخ نظم و نثر» وى را شگرد ابوعلى سینا و استاد شهمردان بن ابى‏الخیر مى‏داند كه در شهر رى به دنیا آمده و در دربار آل‏بویه به خدمت پرداخته و جز دو اثر نام برده آثارى همچون: «الزیج الفاخر»، «كتاب مرتضوى» یا اختصار «صور الكواكب» ابوحسین عبدالرحمان بن عمر صوفى، «كتاب تجرید فى اصول الهندسه»، «رسالة فى المدخل الى علم المنطق»، «مقالة فى عمل دائرة نسبتها الى دائرة مفروضة»، تفسیر «المأخوذات فى اصول الهندسة»، «رساله در استخراج ضمیر»، «سلاح‏نامه‏ى علایى» و «بازنامه» به فارسى را براى نسوى نام برده است.[1] ابوالحسن على بن احمد (و. 393 ه.ق- ف. 493 ه.ق) از دانشمندان و مؤلفان بزرگ قرن پنجم و از معاصران ابوریحان بیرونى و ابن‏سینا است. مولد او شهر رى بود. نزدیك به صد سال زندگى كرد. از فلسفه و علم فلك، هندسه، حساب، پزشكى جانوران مطلع بود و از نخستین دسته مردمى است كه تعلیمات شیخ‏الرئیس را در خراسان و عراق منتشر كرده‏اند. كتاب «التجرید فى اصول الهندسه» را در تاریخ 557 ه.ق نوشته است. از شاگردان معروف و مبرز وى شهمردان (ه.م) پسر ابوالخیر رازى است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.